Monoloog Freek Vielen
De geboorte van zijn zoon brengt Freek terug naar de dagen rond het sterfbed van zijn moeder. Alsof het verdwijnen en verschijnen van het leven getuigen van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen bestaan. In deze eerlijke tekst tast hij de grenzen van dat wonder af: wat is eeuwig en wat is er maar even, wat verdwijnt en wat blijft er over als alles verdwenen is? En bovenal: wat antwoord je als je zoon van vier je deze vragen stelt.
Zes jaar na Zo gaat het werken Freek en cellist en componist Harald Austbø opnieuw samen.Hun samenwerking gaat jaren terug met voorstellingen als de Heimat-trilogie, Doe de groeten aan de ganzen, Niets en Dracula, waarvoor Freek de Taalunie toneelschrijfprijs won.
