Vrijwilligers

Yolande: “Gedurende 18 jaar werkte ik in woonzorgcentrum Melgeshof als logistiek medewerker verantwoordelijk voor de maaltijdbediening. Een week na mijn pensioen werd ik er vrijwilliger. En dat doe ik nu nog steeds. Ik heb die sociale contacten nodig en kon mijn fantastische collega’s niet missen. Onze Yolo, noemen ze me.
Elke maandag ga ik langs de afdelingskeukens en vul ik alles aan. Ik noteer waar ze graag iets extra willen, maar controleer ook de koelkasten, de houdbaarheidsdata en de orde in de keukenkasten. In het voedingscomité mag ik mijn bevindingen delen. Zo probeer ik zaken te verbeteren. Ik ben iemand die graag naar oplossingen zoekt.
Als ik iets kan doen, dan help ik graag. Voor een feestje of andere grote activiteiten mogen ze me altijd vragen. Vaak ben ik de fotograaf van dienst. Ik maak sfeerfoto’s, maar ook portretten van bewoners met hun familie. Dat maakt mensen erg blij en daar geniet ik van. Ik ben positief en dat straal ik uit naar de medewerkers en de bewoners.” 

Jef: “Na het overlijden van mijn echtgenote viel ik in een leegte. Ik ging geregeld naar mijn zus, die in woonzorgcentrum Bloemenveld woonde. Op een dag stelden ze me voor om vrijwilliger te worden en dat ben ik nu al 8 jaar. Samen met de bewoners ga ik kegelen of wandelen. Ik doe mee met de spelletjesnamiddag en bak wafels tijdens het ontbijtbuffet. Laatst was er een muzikant en stond ik te huppelen als een klein kind en te dansen met de mensen in een rolstoel.

Ik kan het vrijwilligerswerk niet meer missen. Ik voel veel dankbaarheid. Weet je, ik kan een zotje zijn en ik kan serieus zijn. Op een dag zou ik met een bewoonster gaan kegelen, maar ze was triest en had geen zin. ‘Gooi het er allemaal maar uit’, zei ik. Nadat ik 20 minuten had geluisterd, vroeg ik haar met een knipoog of ze klaar was met zeuren. ‘Komaan, we gingen toch kegelen?’, antwoordde ze. Het doet me goed dat ik zoiets voor anderen kan betekenen. Samen met de bewoners lach en zever ik veel, dat houdt me jong. Ik betuttel hen niet, maar neem ze zoals ze zijn. Met een lach en een kwinkslag. En ook met medeleven als dat nodig is.”  

Irène: “Sinds de opening van dienstencentrum Linkeroever ben ik er vrijwilliger, nu zowat 13 jaar geleden. Als kind kreeg ik het vrijwilligerswerk van thuis mee, ik heb nooit anders gekend. Toen mijn partner Roger hier aansloot bij de biljartclub, ben ik hem gevolgd. En van a kwam b. Vandaag ben ik niet alleen voorzitter van de biljartclub, ik speel ook zelf mee. We hebben trouwens een lid van 101 jaar! Verder organiseer ik samen met Maurits de wekelijkse bingo en geheugentraining. En op vrijdag vind je me achter de toog van de cafetaria.” 

Maurits: “Toen Roger in het ziekenhuis verbleef, hielp ik Irène met de administratie van de biljartclub. Kort na elkaar verloren we beiden onze partner en een tijd later vormden we een koppel. Ik werd net als Irène vrijwilliger in het dienstencentrum. Vandaag doen we hier minstens 3 dagen per week vrijwilligerswerk.” 

Irène: “De voorbereidingen van de bingo en de geheugentraining vragen haast meer tijd dan de activiteit zelf. Voor de bingo zoeken we de nodige prijzen bij elkaar. En Maurits gaat elke week op zoek naar oefeningen voor de geheugentraining.” 

Rosette: “Ik kwam al wel eens helpen in woonzorgcentrum Europasquare bij de opendeurdag, de kerstmarkt, smoutebollen bakken … Toen Marcs moeder hier kwam wonen, is hij zich ook beginnen inzetten voor activiteiten. Later is ze verhuisd naar Gitschotelhof in Borgerhout. En vandaag zijn we er nog steeds voor beide woonzorgcentra.”

Marc: “Voor de coronaregels waren we er graag bij op de dansavonden. Dat was zo leuk, zoveel ambiance. Maar we hebben iets nieuws gemaakt: liedjesboeken waarmee we samen liedjes van vroeger kunnen zingen. Liedjes van vroeger, dat blijft goed hangen in hun hoofd.”

“We genieten van de gezichten van de senioren als we binnenkomen, ze herkennen ons. Dat beeld, die blik, ze kikkeren op - dat is zo plezant. We zien dat we een band hebben met hen, daar halen we ‘genoegdoening’ uit. De dankbaarheid en de lach die we van de bewoners krijgen, die zijn onbetaalbaar.”